An Analysis of the Collapse of the Pahlavi Regime in Light of Functionalist Theory

Document Type : Science - Research

Authors

1 Master's student in political science, University of Mazandaran, Mazandaran, Iran

2 Assistant Professor, Department of Political Science, University of Mazandaran, Mazandaran, Iran

3 Associate Professor of Political Science, University of Mazandaran, Mazandaran, Iran

10.22059/jcrir.2025.396659.1717

Abstract

Efficiency is recognized as an indispensable factor in ensuring the stability and sustainability of political systems. Accordingly, governments derive legitimacy from their level of functional effectiveness. More precisely, as long as a political system maintains its image of efficiency, the likelihood of internal tensions and systemic collapse remains low. Conversely, dysfunction in the system’s performance leads to public alienation and deepens the divide between state and society. Given this, the functionality of political systems has been a central concern among scholars of political development. In this context, Gabriel Almond and Bingham Powell have proposed a distinctive theory regarding the functional capacities of political systems, identifying five core functions: extractive, regulative, distributive, symbolic, and responsive. Based on this framework, the present study seeks to answer the following question: To what extent was the Pahlavi regime able to fulfill the functional requirements of a political system in relation to its environment? The proposed hypothesis suggests that, due to the increasingly authoritarian nature of the Pahlavi regime, it failed to perform adequately across these five dimensions, ultimately leading to its collapse. The findings of the study indicate that the accumulation of ineffective policies played a decisive role in the regime’s downfall. This research has been conducted using a causal-analytical method and is based on data collected through library-based sources.

Keywords

Main Subjects

Article Title [Persian]

تحلیل فروپاشی نظام پهلوی در پرتو نظریه کارکردگرایی

Authors [Persian]

  • علیرضا محمدی 1
  • محمد رادمرد 2
  • محمدتقی قزل سفلی 3
1 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
3 دانشیار، دانشکگاه مازندران، مازندران، ایران
Abstract [Persian]

کارآمدی به عنوان عنصری بی‌بدیل در تامین ثبات و پایداری نظام‌های سیاسی محسوب می‌شود. لذا حکومت‌ها بر اساس میزان کارآمدی‌شان مشروعیت کسب می‌کنند. به عبارتی درست‌تر مادامی که نظام سیاسی وجهه کارآمدی خود را حفظ کند امکان تنش و فروپاشی آن کاهش پیدا خواهد کرد. در مقابل، اختلال در فرآیند کارآمدی باعث دور شدن مردم از نظام سیاسی می‌شود و شکاف بین دولت و ملت را تقویت می‌کند. بر همین اساس کارایی نظام سیاسی مسئله مهمی در بین صاحب‌نظران توسعه سیاسی بوده است. همچنان که آلموند و پاول نظریه بخصوصی راجع به کارایی‌های کارکردی نظام سیاسی دارند و معتقد هستند کارویژه کارآیی کارکرد‌های نظام سیاسی شامل پنج توان استحصال، تنظیمی، توزیعی، سمبولیک و پاسخگویی می‌باشد. بر این مبنا سوال پژوهش حاضر این است که نظام پهلوی تا چه حد توانست کارایی‌های کارکردی یک نظام سیاسی را در ارتباط با محیط خود به انجام برساند؟ در پاسخ به این پرسش فرضیه مطرح شده از این قرار است که باتوجه به ماهیت فزاینده اقتدارگرایی نظام پهلوی، این حکومت نتوانست عملکرد مناسبی در زمینه پنج توان مذکور داشته باشد و در نتیجه سقوط کرد. در واقع یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد تجمیع سیاست‌های ناکارآمد سبب فروپاشی این نظام شد. این پژوهش با استفاده از روش علی و گردآوری داده‌ها به شکل کتابخانه‌ای تدوین شده است.

Keywords [Persian]

  • سقوط نظام پهلوی
  • کارکردگرایی
  • نظام سیاسی
  • کارآمدی
Contemporary Researches on Islamic Revolution
Volume 8, Issue 27
January 2026
Pages 20-1

Files

Share

How to cite

Statistics